zaterdag 29 maart 2014

Overwinteren met Roodstaart & Hammie ; De Roodmobiel!





Roodstaart en Hammie zijn  helemaal klaar om weer op reis te gaan .
* Haakjuffie * maakte een nieuwe tent voor ze,
want de oude was niet meer te gebruiken na de tocht over de Rode Beek.
En omdat Roodstaart van de kleur rood houd,
is het dit stofje geworden.

Ze kunnen niet wachten om te vertrekken,
en dus testten ze de tent uit in onze tuin.
Zie ze eens lekker zitten met zijn tweetjes ;)




Ook meteen maar de nacht doorbrengen in de tuin,
dan weet je pas zeker dat de tent geschikt is.





Lekker knus zo met zijn tweetjes <3





Oke, dat is dus allemaal in orde.
Maar ze hebben ook een vervoersmiddel nodig voor hun nieuwe tocht.

En dus presenteren we jullie vol trots :

De Roodmobiel!




Met een handig aanhangwagentje erachter om alle benodigdheden mee te kunnen nemen. 




Ze hebben er zin in!




Omdat dit een nieuw vervolg gaat worden van de Roodstaart verhalen,
krijgen de verhalen vanaf nu ook een nieuwe titel:


Roodstaart & Hammie trekken eropuit .


Volg onze twee vriendjes op hun nieuwe reis ,
in en rondom ons mooie dorpje Schinveld in het Limburgse landschap.
Ze gaan jullie weer allemaal mooie dingen laten zien van de prachtige omgeving waarin we wonen.

Laat de tocht maar beginnen!!
Goede reis Roodstaart en Hammie!


Liefs * Haakjuffie *
xxx


zondag 9 maart 2014

Overwinteren met Roodstaart & Hammie ; Nieuwe plannen maken


Ja, jullie zien het goed ;
er is eindelijk weer eens een verhaaltje van Roodstaart !

Ons lieve viertal is de winter goed doorgekomen .
Het was dan ook geen echte winter gelukkig dit jaar .
De vriendjes hebben zich prima vermaakt in en om hun huisje ,
en ze hebben zelfs bezoek gekregen.
Van niemand minder dan Miss Sweetheart .
Want die lieverd heeft haar grote reis door blogland  afgebroken, 
omdat ze hoorde dat * Haakjuffie * haar nodig had.
En wat is het fijn dat ze weer thuis is. 

Nu de zon zich steeds vaker laat zien ,
beginnen ook de lentekriebels bij onze vriendjes te komen.
En dus werd het tijd om lekker buiten van de warme zonnestralen te genieten .
Het huisje heeft een metamorfose ondergaan en heeft zelfs een hangmat gekregen.
Als je goed kijkt, zie je Miss Sweetheart daarin liggen.



wat een genot zeg , op deze mooie zondag 



Roodstaart ligt heerlijk op het dak ,
na te denken over wat ze dit jaar zal gaan ondernemen.
Haar nieuwe boek ligt al klaar om bestudeerd te worden .




Ook bij Ijsbrand begint het te kriebelen;
hij wil eerdaags ook de wijde wereld weer in .
Op zoek naar een vrouwtje... zal hem dat gaan lukken ?



Na een poosje krijgt ons vijftal trek in wat lekkers.
En dus besluiten ze lekker te gaan picknicken .




Na de lekkere hapjes pakt Miss Sweetheart haar reisboekje er eens bij,
en leest onze vriendjes haar avonturen voor.
Wat heeft ze veel meegemaakt , en wat was het fijn bij al die lieve mensen .




Na het voorlezen krijgt Miss Sweetheart ineens enorm veel zin om even het water op te gaan.
Samen met Ijsbrand en haar lieve popje die ze overal mee naartoe sleept pakken ze Roodstaart haar vlot en varen even  fijn op de vijver bij het huisje.




Ondertussen verdiepen Hammie en Meneertje Prikkebeen zich in Roodstaart's nieuwe boek.
Waarom is dat boek toch zo belangrijk??
Heeft Roodstaart ons soms wat te vertellen?




Roodstaart roept iedereen bijeen bij het huisje .
Gezellig geworden zo he , met al die mooie bloemen en vlaggetjes.
Op de plek waar het vlot lag om te overwinteren ,
heeft Roodstaart een buitenbed gemaakt, zodat je in de warme zomernachten heerlijk overdekt kunt buiten slapen.  Heel slim bedacht!


Roodstaart vraagt of Hammie wat wil laten zien .
Iets wat te maken heeft met het nieuwe plan van Roodstaart .





Dat wil Hammie wel :)
Maar wat heeft deze bus rode verf er nu mee te maken?




Roodstaart legt uit ;

De klomp en de rode verf hebben te maken met het nieuwe vervoermiddel van Roodstaart.
Want Roodstaart gaat namelijk weer op reis.
Maar deze keer niet op haar vlot, die blijft lekker hier in de vijver .
Wat het nieuwe vervoersmiddel gaat worden blijft nog even geheim ...
Daarover later meer .





Wat Roodstaart wel alvast kan laten zien is haar nieuwe rode cape die * Haakjuffie * 
voor haar gemaakt heeft.  Want vorig jaar heeft ze het vaak koud gehad, en nu wilde ze beter voorbereid zijn als ze weer op reis gaat.
En uiteraard gaat Hammie deze keer mee .
Waar de reis dit jaar ons heen zal gaan voeren blijft nog even een verrassing.
Maar dat het weer een mooie tocht zal gaan worden, staat vast !







Roodstaart en Miss Sweetheart gaan nog even samen heerlijk chillen in de hangmat.
Miss Sweetheart blijft deze zomer  in het huis wonen , samen met Meneertje Prikkebeen.
Ijsbrand zal ook geregeld langs komen , dus ze is niet alleen.





Blijf dit blog dus maar weer goed in de gaten houden lieve lezers ,
want over een poosje gaat Roodstaart het nieuwe vervoersmiddel aan jullie laten zien.
En dan zal ze niet veel later gaan vertrekken.
Op weg naar nieuwe avonturen in ons mooie Zuid Limburg.


Groetjes van * Haakjuffie *,
Miss Sweetheart, Roodstaart,
Hammie, Ijsbrand en Meneertje Prikkebeen!










dinsdag 4 maart 2014

Hoej Geet

Herinneren jullie nog dat Roodstaart vorig jaar het beeld van de Hoej Geet bezocht langs de oever van de Rode Beek?
Ik vertelde jullie toen dat dat beeld heel belangrijk voor Schinveld is.






Vandaag is de dag dat ik ga uitleggen waarom dat zo is.


Allereerst een flink stukje geschiedenis , gekopieerd van de officiële site van het Hoej - Hoej Comité  KLIK


***
“En dan loate v’r een geet op ….
Mit ee gesjtrikt udder,” zei Frans tegen een verzameling mannen – rond een drietal bijeen geschoven tafels – op zondagmorgen 27 februari 1960 – schrikkeljaar – na de hoogmis – carnavalszondag – in het nieuwe café Van Asten – Ter Hallen 8 – in Schinveld.
Het bonte gesprek stopte en iedereen keek naar Frans. “Dat heb ik tenminste wel eens gehoord. Dat ze vroeger als ’t feest op z’n hoogst was wel eens uitriepen en dan loate v’r een geet op mit ee gesjtrikt udder.” Maar iemand uit de groep zei: “Nee, dat was anders. Net als niemand meer iets wist te verzinnen en het feest dreigde uit te gaan als een nachtkaars, dan werd die kreet wel eens geroepen om de feestvierders nog eens te activeren.”
’t Was die zondagmorgen een gezellige boel in het café. Rond een drietal tafeltjes hadden zich een tiental mannen verzameld, merendeels komend van de Eindstraat, die al ‘klazzionerend’ de achteruitgang van de Schinveldse vasteloavend bespraken. Wel vierden de inwoners de carnaval als vanouds in de zalen en cafés, maar de uiterlijke vieringen zoals bonte avonden, auw-wieverbal en optocht waren dankzij twee rivaliserende carnavalsverenigingen of afgeschaft of ’t bekijken niet meer waard. De zeer korte optocht van de laatste jaren zat velen het meest dwars.
Jan vond dat er almaar minder wagens kwamen. Joep vond de verzorging knudde. Vanaf het buffet riep Karel dat de route anders moest. Sjeng meende dat er meer groepen moesten komen. Arnold wist ook niet hoe het aan te pakken. They wees op de optocht van Keulen die ieder jaar een motto had dat ideeën bracht bij de deelnemers. Misschien was dat ook iets voor Schinveld. Zo was volgens hem het Keulse motto van dit jaar (1960) Der Kölner Zoo. Waarop Huub zei dat dat misschien ook een motto voor Schinveld was. Er volgde een opsomming van Schinvelds dierenwereld zoals de zandjhaze, de meute, ’t kowrenne (reeds in 1939), de mussje, de waal of neet gesjoate buuk, de letste wolf, de gesjtrubde knieen, ’t heurepeerd, ’t baakauf, de mauskow, d’r binnebier, ’t dèèmedeer, d’r sjtoeëtvoeëgel, en Hub vond dat ook de zeekbeer niet vergeten mocht worden.
Er werd wat afgelachen die morgen. En toen kwam die opmerking van Frans, die vond dat dus ook geete konden meetrekken. Men kwam echter tot de conclusie dat dit jaar zoiets niet meer haalbaar was. (De volgende dag trok er toch een zeekbeer mee!)
En na ’t volgende rondje zei iemand dat na het geslaagde kowrenne van 1939 wellicht dit jaar, aan het einde van de carnaval, op dinsdag, ter afsluiting van de slappe vertoning ook wel een geet moest worden opgelaten. “Dan maak ik ze,” zei They. “En ik geef ze een lik verf,” zei Frans. “En voor de ballonnen zorg ik,” zei Arnold.
They maakte tussen alle vieringen door zijn eerste geit van karton met poten van bamboestokjes. Frans verfde er ogen op en Bertha maakte het udder van een babymutsje met twee eraan gebreide dèème. En zo kwam de geit op het nippertje klaar op dinsdagmiddag 29 februari: de geet mit ee gesjtrikt udder.
Om een uur of vier druppelden wat mensen bij elkaar bij Arnold thuis. Deze had bij schoenenzaak Crijns in Brunssum een vijftiental met gas gevulde ballonnen gehaald. Een proeflancering onder de ‘sjop’ mislukte. Nog eens een vrachtje ballonnen, gestouwd in de ‘luukswage’, bleek samen met de eerdere voldoende kracht op te gaan leveren om de geit de lucht in te krijgen.
Intussen had Lei een brief gemaakt, in twee talen, om de eventuele vinder te informeren en contact op te laten nemen.
Het was tegen het vallen van de avond toen de geit met brief en veel bombarie van Arnold, in aanwezigheid van een handjevol carnavalsvierders, vanaf de Platz werd gelanceerd. ’t Lukte voortreffelijk!
Aansluitend werd bij Arnold spek en ei gegeten om een goede ‘boam’ te hebben, want er moest nog uitgegaan worden. Tijdens de maaltijd werden plannen gesmeed om ook volgend jaar ’n geit te lanceren, maar ook iets meer op touw te zetten voor kinderen. En niet alleen tijdens de carnavalsdagen, alhoewel een kinderoptocht op zondag een eerste doel werd.
En hoe noem je zo’n comité? Uiteindelijk viel de naam Hoej-Hoej-Comité. In 1959 namelijk nam aan de carnavalsoptocht een wagen deel waarop het Keulse Dreigestirn, staande temidden van veel boerenkool, werd uitgebeeld. Op deze wagen stonden naast Jan ook Arnold en Frans. En om niet alaaf of helau te roepen, riepen zij hoej hoej! Toen nog een woord zonder verdere betekenis.
Het Hoej-Hoej-Comité was dus nu opgericht en bestond uit Frans, Juup, Arnold, Lei, Sjeng en They, ook genoemd de Hoejers. Ze spraken af dat het Comité geen carnavalscomité of vereniging was en het ook nooit wenste te worden.
Doel was: zichzelf, anderen en ook kinderen gedurende het jaar (ook tijdens carnaval) te plezieren.
Reeds diezelfde dinsdagavond werd door velen geld aangeboden om iets te organiseren voor kinderen.
En toen het bericht binnenkwam dat de geit gevonden was door ene Günther Schopf uit Unna (D), toen was de bok vet. Het hele gebeuren kwam in een stroomversnelling. Binnen- en buitenlandse contacten werden gelegd. De geitenvinder werd bezocht, hij werd uitgenodigd, kwam, maakt de eerste kinderoptocht van Schinveld mee (in 1961, was een succes), liet de tweede geit op onder flinke belangstelling, zag even daarvoor ‘n 700 ballonnen het luchtruim kiezen, opgelaten door kinderen in hun ballonnenwedstrijd, maakte een zeer gezellige carnavalsdinsdag mee in de Schinveldse cafés.
Mevrouw Adams, die zo geweldig had aangedrongen en bijgedragen om iets voor de kinderen te doen, werd benoemd tot Gouden Hoej. Een aantal mensen die geholpen hadden bij het uitdelen van versnaperingen aan de optochtkinderen en bij het vullen en uitreiken van de ballonnen, werden lid van een werkcomité en later Bij-Hoejer genoemd. Enkele Bij-Hoejers van het eerste uur waren Huub, Sjra en Juuën. De naam HOEJ werd tenslotte ontrafeld in Help Oes Ege Jeugd. En in het begin van dat eerste jaar kwam, na gezamenlijke inspanning, het populaire lied van de geet tot stand:
En went de geet neet geet,
da geet ze neet, da geet ze neet, da geet ze neet,
Mer went die geet waal geet,
Da geet die geet, da geet die ganse geet.
Hoej Hoej!


***



Vandaag was het dus zover , de Hoej Geet werd opgelaten!
Precies om 15: 11 uur op de Platz .


Allereerst kwam de fanfare het Hoej lied spelen ( zie hierboven )




Daarna kwam het Hoej - Hoej Comité de ballonnen brengen waaraan de Geet vastgemaakt werd om zo de lucht in te kunnen gaan . 




De ballonnen worden vastgemaakt....






de windrichting word bepaald..




en de Hoej Geet is op weg!
Waar zal ie dit jaar terecht gaan komen?
Wie zal hem vinden?
Spannend ...




Helaas lukte het me vandaag niet om de Hoej Geet op een mooie manier op de foto te krijgen vanwege de enorme drukte,
dus even een foto gepikt van de site van de Hoej Geet van 2010.
Dan hebben jullie een indruk hoe ie er ongeveer uit zag.
Elk jaar is ie anders van kleur en altijd met een gesjtrikt udder
 ( gebreid uier )
Mooi he?




Ik ben heel erg trots op dit stukje traditie van het dorp Schinveld.
Heel mooi en bijzonder om te zien hoeveel zo'n kartonnen geitje los maakt bij mensen . Een hartverwarmend gevoel geeft dat.

Ik heb weer genoten zoals elk jaar,
het is een hoogtepunt waar ik steeds weer naar uitkijk.



Rest mij niks anders meer dan te zeggen;
Alaaf!



Liefs , * Haakjuffie *